රැස්වීම ඉවර වෙද්දී හවස් වෙලා. හෝල් එකෙන් එළියට එද්දී නිලන්තිගේ මූණේ තිබුණේ අමුතුම බයක් සහ ලැජ්ජාවක්. හැබැයි පසිඳු හිටියේ පට්ටම මෝලෙන්. දෙන්නා හෙමින් බස් හෝල්ට් එකට ආවා. බස් එකේ පට්ටම සෙනඟ. දෙන්නටම වාඩි වෙන්න සීට් එකක් හම්බුණේ අන්තිම පේළියේ. පසිඳු ජනේලය අයිනට වුණා, අම්මා මැද සීට් එකේ වාඩි වුණා.
“අම්මේ, තාම මගේ කැරි රහ කටේ තියෙනවද?” පසිඳු අම්මගේ කනට කරලා කොඳුරලා ඇහුවා. නිලන්ති බයෙන් වටපිට බැලුවා. “අනේ පුතේ, බස් එකේ මිනිස්සු ඉන්නවා, ඔහොම කතා කරන්න එපා,” නිලන්ති වෙව්ලමින් කිව්වා.
පසිඳු අම්මගේ බහට ඇහුම්කන් දුන්නේ නැහැ. බස් එකේ සෙනඟ ඉන්න නිසා කවුරුත් පිටිපස්සේ සීට් එක දිහා වැඩිය බැලුවේ නැහැ. පසිඳු හෙමින් අම්මගේ සාරිය අස්සෙන් අත දැම්මා. අම්මා ඒ වෙද්දීත් පෑන්ටියක් ඇඳලා හිටියේ නැහැ, මොකද විද්යාගාරයේදී පසිඳු ඒක ඉරාපු නිසා. පසිඳුගේ අත කෙලින්ම ගිහින් වැදුණේ අම්මගේ තෙත් වෙලා තිබුණ හුත්ත උඩ.
“ආහ්…” නිලන්තිට හීනියට කෙඳිරි ගෑවුණා. පසිඳු අතින් අම්මගේ හුත්ත පිරිමදින්න ගත්තා. එක ඇඟිල්ලක් හෙමින් හුත්ත ඇතුළට බස්සද්දී නිලන්ති පසිඳුගේ අත තදින් අල්ලාගත්තා. බස් එක වංගු ගනිද්දී පසිඳුගේ ඇඟිලි තවත් ඇතුළට කිඳා බැස්සා. අම්මගේ රෝස පාට හුත්තෙන් ආයෙත් ජූස් ගලන්න ගත්තා.
“පුතේ… මිනිස්සු බලයි… අනේ නවත්තන්න…” නිලන්ති කිව්වට එයාගේ කකුල් දෙක පසිඳුට ඉඩ දෙන්න වගේ තවත් පලල් වුණා. පසිඳු අම්මගේ සාරි පොටෙන් දෙන්නගේ අත් වහගෙන, අනිත් අතින් අම්මගේ සාරි බ්ලවුස් එක අස්සෙන් අත දාලා තනයක් මිරිකන්න ගත්තා.
බස් එකේ ඉස්සරහා මිනිස්සු හිටගෙන යද්දී, පසිඳු අම්මගේ ඔඩොක්කුව උඩට මූණ පාත් කරා. කවුරුත් දකින්නේ නැති විදිහට පසිඳු සාරිය අස්සෙන් මූණ දාලා අම්මගේ හුත්ත ලෙවකන්න ගත්තා. නිලන්ති ඇස් දෙක පියාගෙන, සීට් එකේ කොන තදින් අල්ලගෙන ඒ අසික්කිත සැප වින්දා. පසිඳුගේ දිව හුත්ත ඇතුළට යද්දී අම්මගේ ඇඟ වෙව්ලන්න ගත්තා.
අන්තිමට පසිඳු උගේ පයිය එළියට අරන් අම්මගේ අතට දුන්නා. “දැන් මේක අතගාන්න අම්මේ,” පසිඳු කිව්වා. සෙනඟ මැදම නිලන්ති පසිඳුගේ පයිය අතගාමින් සාරි පොටෙන් ඒක වහගෙන හිටියා.
