එදා ඉස්කෝලේ වාර අවසාන රැස්වීම තිබුණ දවස. පසිඳුගේ අම්මා නිලන්ති ඇඳගෙන ආවේ සුදු පාට සිල්ක් සාරියක්. ඒක ඇඟටම ඇලිලා, එයාගේ රවුම් පුකයි පිරිපුන් තන් දෙකයි කැපිලා පේනවා. පසිඳු කලින්ම අම්මව බ්ලැක්මේල් කරලා තිබුණේ අර සුනිල් මාමා එක්ක තිබුණ රහස් වීඩියෝ එක නිසා. රැස්වීම පටන් ගන්න කලින් පසිඳු හෙමින් අම්මව පැත්තකට එක්කන් ගියා.
“අම්මේ, අද මාර ලස්සනයි. මට ඉන්නම බෑ. අපි අර පරණ විද්යාගාරය පැත්තට යමු,” පසිඳු කොඳුරලා කිව්වා.
“අනේ පුතේ, දැන් රැස්වීම පටන් ගනීවි. කවුරු හරි දැක්කොත් විනාශයි,” නිලන්ති බයෙන් වටපිට බල බල කිව්වා. ඒත් පසිඳු අම්මගේ ඉණ මිරිකලා, “එහෙනම් මම අර වීඩියෝ එක තාත්තට යවනවා,” කිව්වම අම්මා නිහඬ වුණා.
දෙන්නා හෙමින් පාළු විද්යාගාරය ඇතුළට ගියා. ඒකේ ඇතුළේ තිබුණේ මලානික එළියක්. පසිඳු දොර වහලා අම්මව බිත්තියට හේත්තු කරා. “දැන් මේ සාරිය උස්සන්න,” පසිඳු අණ කරා. නිලන්ති අඬ අඬා සාරිය ඉණට වෙනකන් ඉස්සුවා. එයා යටට ඇඳලා හිටපු ලේස් පෑන්ටිය දැක්කම පසිඳුට පිස්සු වගේ.
පසිඳු අම්මගේ පෑන්ටිය එක අතකින් ඉරාගෙන ඉරාගෙන ගියා. “අම්මේ, ඉස්කෝලේ ඇතුළේ අම්මට හුකද්දී දැනෙන ආතල් එක මාරයි,” පසිඳු කියන ගමන් උගේ පයිය එළියට ගත්තා. නිලන්ති දණගහලා පසිඳුගේ පයිය කටට ගත්තා. රැස්වීමේ සින්දු ඇහෙන සද්දේ අස්සේ නිලන්ති පසිඳුගේ පොල්ල උරන්න ගත්තා.
පසිඳු අම්මව විද්යාගාර මේසය උඩින් වාඩි කරවලා කකුල් දෙක පලල් කරා. පසිඳු එක පාරම පොල්ල හුත්ත ඇතුළට බැස්සුවා. නිලන්ති වේදනාවෙන් “ආහ්…” ගෑවත් පසිඳු අම්මගේ කට අතින් තද කරා. “සද්ද කරන්න එපා වේසියේ, සිකුරිටි කාරයට ඇහෙයි,” පසිඳු රළු විදියට හුකන්න ගත්තා.
නිලන්තිගේ සාරිය පොඩි වෙලා, දාඩිය දාලා, එයා සම්පූර්ණයෙන්ම සෙල්ලම් බඩුවක් වෙලා හිටියේ. පසිඳු වේගයෙන් අම්මට ගහද්දී නිලන්තිත් ඇස් පියාගෙන ඒ සැප වින්දා. අන්තිමට පසිඳු අම්මගේ මූණ පුරාම කැරි පාරවල් ටික විද්දා. “දැන් ගිහින් රැස්වීමේ ඉඳගන්න අම්මේ,” පසිඳු හිනා වෙවී කිව්වා. නිලන්ති මූණ පිහදාගෙන, සාරිය හදාගෙන ආපහු රැස්වීමට ගියේ මුකුත් නූණ ගාණට.